Lubos akong nagpapasalamat sa
karangalang iginawad sa akin. Alam kong ito ay galing hindi lamang sa Ramon
Magsaysay Award Foundation kundi galing na rin sa lahat ng dating estudyante
ko at mga kagurong naging mabulaklak ang dila nang sila’y usisain tungkol sa
akin.
In 1959, I was a graduate student at an American university who had had
proposed topic of his dissertation approved. "Bakit hindi paksaing Pilipino?
Why not a Philippine topic?" The question started a process of reeducation
that was to remake my consciousness as a colonized intellectual suddenly
face-to-face with nationalism.
This evening, I stand before you, a recipient of a prestigious award, simply
because somebody three decades ago has the impertinence to ask: "Bakit hindi
paksaing Pilipino?" This Award is awesome, indeed, for it affirms a
principal tenet of nationalist literary studies—the centrality of the vast
body of native-language literature in the Filipino literary canon.
Kung may nakamtang mga tagumpay ang kilusang makabayan ng dekada sesenta at
setenta, ito, sa palagay ko, ang pinakapangmatagalan. Ipagdiwang natin ang
pagkaahon ng Panitikang Pilipino sa kumunoy ng neokolonyal na edukasyon!
Maraming salamat po.
|